Tijd: vriend of vijand?

De volharding der herinnering (van Salvador Dalí)

Tijd kan een vriend, maar ook een vijand zijn. Dat heb ik wel gemerkt de afgelopen jaren. Ik ben altijd iemand geweest die te laat kwam op alle soorten afspraken. Werkelijk alle soorten afspraken! Het maakte niet uit of ik naar school moest of had afgesproken met vriendinnen; ik kwam standaard een kwartier te laat. Het raarste was dat hoe kleiner de afstand was die ik moest afleggen naar mijn afspraak, hoe groter de kans was dat ik te laat kwam. Tegenwoordig ben ik afhankelijk van het openbaar vervoer om naar school toe te gaan, daardoor ben ik steeds minder vaak te laat.

Toch zou ik de tijd nog steeds geen vriend noemen. Ik denk dat tijd een hekel aan mij heeft. Daarom heeft hij (iets dat zo wreed is kan natuurlijk geen vrouw zijn) mij ouder gemaakt, waardoor ik ook meer verantwoordelijkheden heb gekregen. Soms wil ik heel graag terug naar de tijd waarin ik alleen zat met dilemma’s als: spelen met barbies of poppen? Bij die ander spelen of bij mij spelen?

Tegenwoordig ziet het er meer zo uit: zal ik mijn laatste centen uitgeven aan eten of aan die geweldige schoenen? Wat wil ik met mijn leven? (Goh, popster of actrice worden is ineens niet meer zo realistisch als tien jaar geleden)Ook verwachten mensen ineens dat ik spullen kan bewaren, dat ik kan koken, schoonmaken en meer.

Het lijkt alsof ik altijd te weinig tijd heb. Vooral nu, nu ik in de tentamenperiode zit lijkt een dag voorbij te vliegen. Vroeger had ik daar helemaal geen last van. Toen leek het alsof ik alle tijd van de wereld had. Nu voel ik een bepaalde druk, veroorzaakt door de klok. Geloof me, tijdsdruk kan gekke dingen met je doen. Bijvoorbeeld: Als je pictionary speelt en er is een tijd waarbinnen het antwoord geraden moet worden zie je vaak een hilarisch en tegelijkertijd frustrerend fenomeen: iemand probeert te raden wat je tekent, schiet in paniek door de tijdsdruk en roept daarom tien keer hetzelfde. Steeds luider. Alsof het daardoor ineens wel gaat kloppen. Ook leuk zijn de mensen die haast hebben om de trein te redden. Rennen durven ze niet, dus ze gaan maar een soort van snelwandelen (wat er belachelijk uitziet).

Ik loop de hele tijd te wensen dat dagen ineens uit meer dan vierentwintig uren gaan bestaan. Aangezien deze wens waarschijnlijk niet uit gaat komen, ben ik bang dat ik zal moeten leren mijn tijd effectiever in te delen.

14 comments

  1. michaelblogt zegt:

    Tijd is zoiets als de natuur, het is niet voor of tegen ons, maar het is aan ons om ons aan te passen.
    De tijd gaat alsmaar verder en op een dag kom je voor een spiegel te staan en herken je die persoon in de spiegel niet meer, of je stapt op de bus en de mensen staan spontaan voor je recht omdat jij zou kunnen gaan zitten … dan weet je dat de tijd zijn werk gedaan heeft …
    😉

  2. michaelblogt zegt:

    Het klokje (al is het tegenwoordig digitaal) blijft tikken 😉

  3. Dajana zegt:

    Snelwandelen, lol

  4. michaelblogt zegt:

    Gelukkig kan je tegenwoordig ook tijd kopen. Dat kan gewoon, door geld in een parkeerautomaat te steken, en dan kies je zelf hoeveel tijd je wil kopen 😉
    Handig om bij de hand te hebben als je laatste uren eraan komen 😉

  5. Nicole zegt:

    (yaay Dalí!)

    Ik vind het juist leuker om ouder te worden (misschien omdat ik nog jong en fris ben, haha) en om meer verantwoordelijkheden te krijgen. Natuurlijk was het leuk om als kind alleen bezig te zijn met welke Barbie je vandaag ging spelen, maar het is een stuk spannender om te bedenken hoe ik de rest van de week ga redden met tien euro. Misschien is het ook omdat ik weet dat ik altijd goed terecht kom en dat ik daar plezier in heb, maar de tijd is voor mij wel een vriend.
    Ik kom ook vrijwel altijd te vroeg bij afspraken, heel handig 😉

  6. Liesbetje zegt:

    Herkenbaar! Vooral dat van: hoe dichter bij, hoe later arriveren :)

  7. Flaviena zegt:

    Lekker in het ‘nu’ leven en proberen van elke dag de beste dag van je leven te maken 😀 enjoy the little things :)

  8. Susanna zegt:

    Wees zoals Dali; Maak tijd irrelevant (vandaar dat hij altijd een smeltende klok schilderde)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *