Misdadige temperaturen in de vroege ochtend

Het is half zeven ’s ochtends als ik de deur uitloop. De mist omarmt me, de kou neemt mijn ontblote handen in de zijne. Ik huiver en trek de kraag van mijn jas iets hoger op. Terwijl ik me begeef richting een plek die ik niet kan zien in deze donker, kijk ik naar mijn voeten. Mijn lieve schoentjes, die zo onvoorbereid zijn op dit soort weer, staren me verontschuldigend aan. Niet alleen mijn schoentjes zijn onvoorbereid op de misdadige temperaturen van de afgelopen week, ook ik ben er nog niet klaar voor. Mijn gedachten zijn nog zomers en mijn inloopkast ook. Warme laarzen kopen geeft bevestiging aan het bestaan van de winter. Zo ver ben ik nog niet en wil ik nog niet zijn. Misschien, heel misschien is er geen winter als ik zijn bestaan niet erken. Daarom heb ik vandaag besloten dat ik voorlopig geen nieuwe laarzen nodig heb. Ik wil alleen de wereld aan mijn voeten! Niks meer en niks minder!

10 comments

  1. michaelblogt zegt:

    Een tijdje geleden hoorde ik ergens deze uitspraak:
    De natuur is niet met of tegen ons, ze is er gewoon en wij moeten ons aanpassen …
    Ik vond het een goede uitspraak.
    Ik zou toch nog eens verder denken over die laarzen 😉

  2. Ik wil wel nieuwe laarzen.

  3. Dajana zegt:

    Geen laarzen kopen om de winter uit te stellen is hetzelfde als de 89-jarige mevrouw die ik vanochtend aan de telefoon had, ze wou haar contract perse met 5 jaar verlengen!

  4. Masha zegt:

    Wow half zeven de deur uit! :0 Dat is vroeg! Maar ik haat kou ..

  5. Nicole zegt:

    Dat laatste plaatje maakt het helemaal af haha :) Stiekem vind ik het wel leuk om het heel erg koud te hebben ’s ochtends, en om bijna niets te zien vanwege de donkerte of de mist. Het is romantisch, daar wil ik wel pijn voor lijden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *