Kleine meisjes worden groot

Iedereen mag/gaat, behalve ik

Klinkt dat je bekend in de oren? Ja, mij ook. Als er een tienerbijbel zou bestaan, zou deze waarschijnlijk beginnen met dit zinnetje. Ik heb dit zinnetje zo vaak gebruikt, dat het ondertussen versleten zou moeten zijn. Niets is echter minder waar. Mijn lieve kleine babyzusje, die nu officieel geen baby meer is maar een enorme puber, maakt er te pas en te onpas gebruik van. Waar ze het vandaan haalt? Ik heb geen flauw idee.

Het lijkt wel alsof de eerste opkomende puistjes en de inwerkingtreding van de zweetklieren gepaard gaan met basale kennis over overredingstechnieken en de gave om extreem te overdrijven. Opeens is het niet meer leuk om handjes vast te houden met je grote zus als je in de stad bent (dat is voor kleuters!). Hormonen bepalen ineens de tolerantie tegen goed bedoeld advies en laten je huilen wanneer je niet verdrietig bent. Gevoelens van onbegrepenheid gieren door je heen, op een manier die je zelf niet kunt begrijpen. Je snapt niet wat er aan de hand is, maar je weet dat je aan het begin staat van een lange reis. Voorlopig is dat ook genoeg.

Mijn kleine zusje is langzaam aan het wisselen van gedaante. Ze schudt langzaam alle ‘babydingen’ van zich af (jak, dat klinkt slangachtig hè?) en baant zich een weg richting de jongvolwassenheid. Wat een prachtig, vertederend en hartverscheurend proces.

12 comments

  1. Mooie blogpost (: Ik kan me er wel in vinden: mijn zusje is 4 jaar jonger (wat altijd een aardig leeftijdsverschil was), maar tegenwoordig is ook zij een volwassen, jonge vrouw. Ik heb haar groeiproces genietend gadegeslagen. Vroeger sloegen we elkaar de hersens in, nu zijn we dikke vriendinnen (ook al zie ik haar lang niet meer zo vaak als ik zou willen). Zij was ook een echte puber, mijn ouders hebben behoorlijk wat te verduren gehad, haha!

    • Dankjewel! Ik moet eerlijk bekennen dat ik er zelf een heel dubbel gevoel over heb. Ik heb vroeger nog wel eens haar luiers verschoond, opgepast en noem het maar op. Nu gaat ze ineens naar de disco als er een soort schoolfeest is voor jongeren onder de zestien. Dus aan de ene kant is het heel raar dat er met zo’n snel tempo zoveel veranderd, maar aan de andere kant is het zo mooi om te zien hoe ze zich ontwikkelt.

  2. Nicole zegt:

    Mooi geschreven. Het lijkt me heel bijzonder en tegelijk moeilijk om je zusje zo te zien veranderen. Ik heb het nu al met mijn neefjes, het zijn nu nog van die kleine hummeltjes, maar de tijd gaat snel voorbij en voor ik het weet, gaan ze naar de middelbare school of zoiets.

    Ik herken mezelf van een paar jaar geleden ook terug in dit blogje haha 😛

  3. Wat een emotioneel proces is het eigenlijk ook, het opgroeien en ouder worden…

  4. Lauradenkt zegt:

    Ja, raar is dat. Zie ik ook bij mijn broertje.

  5. Saskia zegt:

    Oh dat zei ik vroeger ook altijd… heel herkenbaar dus.

  6. Desi zegt:

    Ik ben altijd de jongste geweest, en dan gebruikte ik dat excuus ook altijd. Met name als mijn zus dan dingen wel mocht, zei ik: maar zij mag het wel.
    Niet dat het hielp, maar ik vond het altijd een erg goed argument!

  7. Dajana zegt:

    haha…. Zo herkenbaar!

  8. McMatheus zegt:

    Wat een geweldig verhaal!

  9. Manon zegt:

    Super leuk artikel, en ook zoooo herkenbaar haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *