Another Day In Paradise

Ik zie hem al staan in de verte. Een massa van mensen om hem heen, maar hij lijkt zo alleen te zijn. Hij is een schim die niemand lijkt te kunnen zien, toch wordt er systematisch met een grote boog om hem heen gelopen. Hij is lang en zijn schouders hangen ongemotiveerd naar voren. Zo te zien heeft hij zich al een tijdje niet geschoren. Zijn kleren zijn gekreukeld, z’n haren verward. Hij draait rondjes, alsof hij zelf geen raad meer weet. Hij lijkt verloren en nerveus. Toch ziet het eruit alsof hij precies weet wat hij doet. Zijn manier van bewegen heeft iets hypnotiserends, iets onwerkelijks. Bijna iets onmenselijks. Niemand kijkt hem aan, zijn bestaan wordt ontkend. Zelfs op een overvol station is hij alleen op de wereld.

Dan vangt hij mijn blik op. Ik voel me betrapt en probeer vlug mijn blik af te wenden. Het is te laat. Hij heeft me gezien en komt naar me toe gelopen. Ik weet me geen houding te geven. Moet ik hem nu weer aankijken? Voordat ik heb bedacht wat ik moet doen staat hij naast me. Een penetrante geur van tabak, zweet en zieligheid komt me tegemoet, bedwelmt me en zorgt dat ik niet helder meer kan nadenken. Hij mompelt iets over kleingeld. Zijn ogen staan afwezig, zijn blik is afgewend. Hij gedraagt zich schichtig en trilt zelfs een beetje. Ik denk stiekem negatieve dingen over hem, maar ik zeg niks. Ik weet dat er waarschijnlijk niks in mijn portemonnee zit, maar een mengeling van medelijden en angst zorgt dat ik toch even kijk. Er zit niks in.

Zijn blik glijdt naar mijn open tas. Enigszins schaamteloos vraagt hij om een slok drinken. Uit de oordopjes om mijn hals klinken de eerste noten van Another Day in Paradise. Wat een vies toeval. De filantroop in mij neemt het over, reikt in de tas en overhandigt de man mijn fles. Nog voordat ik het flesje heb gepresenteerd, wordt deze zachtjes uit mijn hand getrokken. Zonder mij te bedanken haast de man zich weg, alsof hij bang is dat ik me bedenk.

Het hele voorval laat mij even besluiteloos en sprakeloos achter. Nadat ik mijzelf bijeen heb geraapt vervolg ik mijn weg naar de trein. Rouwend om mijn flesje, mezelf geruststellend met de gedachte dat ik de man iets minder onzichtbaar heb gemaakt.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Qt2mbGP6vFI&ob=av3e]

6 comments

  1. Nicole zegt:

    Waarom heb jij niet meer reacties op je blog? Je schrijft zo goed!

    Ik vind het ook altijd naar als dit soort dingen gebeuren, niet omdat ik dan eten/drinken/geld weggeef, maar omdat iemand zo moet leven.

    • Ik weet niet waarom. =(
      Het gaat inderdaad ook niet om het geld of wat dan ook. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet echt om het flesje heb getreurd, maar dat ik juist met een verdrietig gevoel wegliep omdat ik die man zo sneu vond. Allereerst omdat hij zo moet leven, maar ook omdat het lijkt alsof het niemand wat doet dat er mensen zijn die zo moeten leven. Maar dat is natuurlijk niet stoer om te zeggen.
      Helaas zijn de zwervers in Nederland vaak ook gewoon eng, doordat ze 9 van de 10 keer aan de drugs zitten. Dat zorgt er vaak voor dat afkeer en angst het gevoel van medelijden zo onderdrukken dat je ook niks meer wilt doen voor zo’n persoon. Het schijnt zelfs zo erg te zijn dat bij mensen die een zwerver zien dezelfde hersengebieden actief zijn/worden als bij mensen die naar echt vieze dingen (zoals rottend vuil oid) kijken. Deze hersengebieden zijn niet actief als je naar een ‘gewoon’ persoon kijkt.

      Dankjewel voor het compliment en je reactie!

  2. Er erg veel instanties die kunnen zorgen voor deze mensen. Als mensen maar willen dan is er echt wel een weg.
    Ik vind het vaak sneu dat deze groep mensen voor dit leven kiezen…. Terwijl, als je er even je best voor doet, het zo mooi kan zijn.

    Maar misschien kiezen deze mensen er bewust voor om zo te leven?

  3. Er zijn inderdaad veel instanties die kunnen zorgen voor deze mensen, ze moeten er alleen wel zelf werk van maken. Ik ben vroeger eens bevriend geraakt met een dakloze (dat klinkt gek, weet ik), hij wist ook niet hoe hij weer in het normale leven terecht kon komen. Dit terwijl hij een hoogopgeleid man is!
    Toch doet het pijn om mensen zo te zien leven, zo alleen en zonder doel.

  4. wikkiblogs zegt:

    Mooi geschreven!

    Het is inderdaad sneu voor deze groep mensen. Wellicht ietwat stellig geformuleerd maar toch is er iets moois aan. In Nederland hebben dakloze mensen het best goed vergeleken met dakloze mensen uit andere landen.
    Persoonlijk vind ik het erg interessant om te praten met dakloze mensen uit Nederland. Waarom? Omdat er hele ontroerende en mooie verhalen tussen zitten.
    Ook dit is een deel van het leven en hetvolgende is makkelijker gezegd dan gedaan maar hoe je het ook wendt of keert,

    Iedereen heeft altijd een keus..

  5. HansDeZwans zegt:

    Mooi verwoord. Die man heeft zijn dorst kunnen lessen en dat dankzij jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *