Waar kom je vandaan

Waar kom jij vandaan?

Wanneer ik een onbekende spreek wordt deze vraag vaak binnen de eerste tien minuten (van het gesprek) gesteld. Ik probeer dan altijd de vraag te ontwijken door de stad te noemen waar ik woon. Dit antwoord is nooit bevredigend. Mensen willen toch altijd weten in welk hokje ze me kunnen stoppen en welke vooroordelen ze los kunnen laten op mij.

Nee, ik bedoel uit welk land je komt.

Over het algemeen stellen mensen deze vraag uit pure nieuwsgierigheid, soms gaat de nieuwsgierigheid echter gepaard met achterdocht en afkeur. Persoonlijk voel ik me een Nederlander. Dat maakt het soms zo lastig om te accepteren dat ik voor sommige mensen nooit een Nederlander zal zijn. Voor een bepaald deel van de bevolking zal ik altijd een ‘vieze’ buitenlander blijven, die ‘ons werk komt inpikken en uitkeringen komt vangen’ (heel logisch geredeneerd).

Het meest tenenkrommende moment van het gesprek is op dat moment echter nog niet aan de orde geweest. Nadat ze een label op me hebben kunnen plakken, volgt er vooral verbazing.

Wat spreek jij goed Nederlands. Hoe lang woon je hier al?

Alles in mij wil schreeuwen: ‘Zo’n twee jaar. Had je niet verwacht hè? Smerigerds kunnen niks leren’. Iets houdt me tegen, elke keer weer. Braaf als ik ben geef ik eerlijk antwoord. Het gesprek is dan al snel ten einde. Zij lopen weg. Ik blijf. Gecategoriseerd en landloos.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *