Archive for 27 maart 2013

Verandering, vooruitgang en nog meer verjaardagen

Vandaag is een mooie dag. Vandaag is een dag van verandering, vooruitgang en verjaardagen.

♥ Vandaag is namelijk het precies één jaar geleden dat ik van wordpress.com naar een eigen domein verhuisd ben (en wie jarig is, – juist ja – trakteert, maar aangezien ik nu aan het begin van de verhuisellende – zie punt twee, handig zo’n volgorde – en tentamenstress zit, volgt later meer hierover (geduld is een schone zaak en nog meer van die onzin. Eén ding verklap ik al wel: de verrassing is in ieder geval geen kringverjaardagsfeest ter ere van mijn blog, beloofd).

♥ Vandaag krijg ik de sleutels van mijn nieuwe huisje – met mijn gave voor ongeorganiseerdheid en het creëren van chaos waar deze nog niet is, betekent dit dat ik de komende week hysterisch en besmeurd met verf telkens hetzelfde rondje (bibliotheek + school + oude huis + nieuwe huis) afleg – dit toont meteen even aan wat een bereisd persoon ik toch ben –.
Ik heb ondertussen een verbod op het doen van boodschappen opgelegd gekregen – wat ik echt niet erg vind, zie vorige post –, de schoonmaakploeg is al langs geweest en de hulptroepen voor schilder-, sjouw-, en overige werkzaamheden staan al klaar om aan de slag te gaan op mijn commando.

♥ Vandaag krijg ik mijn nieuwe telefoon binnen – dus kan ik lekker onnodig lang prutsen met de instellingen, alsof ik nog niet genoeg excuses heb om te soggen –.

De situatie is misschien niet helemaal ideaal nu -verhuizen is geen pretje (verhuisd zijn wel) en al helemaal niet tijdens de tentamenweken-, maar ik heb momenteel zoveel dingen om dankbaar voor te zijn, om over na te denken, om me druk over te maken dat ik niet eens boos kan zijn over het uur dat komend weekend van me afgenomen wordt – alhoewel ik momenteel dat uur echt niet kan missen –.

Hier is een plaatje – helemaal zelf gestolen van een of andere Tumblr-pagina, zogenaamd alvast een kleinigheidje ter ere van mijn blogverjaardag – dat laat zien hoe diep ik wel niet ben, dat jullie moet overtuigen van hoeveel ik geniet van het leven en het laat ook nog eens zien dat ik weet wat de jeugd van tegenwoordig allemaal bezighoudt.
You only YOLO once
En? Overtuigd?

Supermarkt perikelen: het beurtbalkje

Ik zou graag van deze gelegenheid – en deze ruimte op mijn blog – gebruik willen maken om jullie te vertellen waarom ik zo’n hekel heb aan boodschappen doen. Niet alleen vanwege de hoge prijzen, de lange rijen voor de kassa als je haast hebt, de jankende kinderen die zeuren om snoep bij hun ouders, het verbod op het stoppen van boodschappen in een eigen meegebrachte tas omdat je geen kleingeld hebt voor een wagentje – en sommige winkels doen nou eenmaal niet aan mandjes – en zelfs niet vanwege het feit dat ik bijna dagelijks in de supermarkt ben omdat ik geen inkopen voor langere tijd kan doen. Nee, ik vind boodschappen doen vooral stom omdat een heleboel mensen niet dezelfde regels hanteren wat betreft het beurtbalkje als ik – laten we maar zeggen dat deze mensen de ‘boodschappen etiquette’ niet kennen, zodat ik mij superieur kan voelen –.

Even tussendoor, zodat eenieder weet waar we het over hebben:
Beurtbalkje: Zelfst.naamw. Balkje dat in supermarkten op de lopende band bij de kassa de boodschappen van verschillende klanten gescheiden houdt.

Laatst belandde ik bij de kassa achter een man – type samengeknepen petjesklep, tribal op de bovenarm en natuurlijk in shirt met afgeknipte mouwen, zonder jas, want anders ziet niemand de biceps waar hij elke dag voor bankdrukt – die klaarblijkelijk geen idee had van de geldende supermarktwaarden en normen. Zijn fles drank lag eenzaam op de kassa. In geen velden of wegen was er een beurtbalkje te bekennen. Het was niet zo dat de man dit niet door had, hij weigerde gewoon om er één neer te leggen. Ik dus ook – ik ben nou eenmaal rebels –. De arme caissière begon mijn boodschappen al te scannen toen de man snel mompelde: ‘alleen deze fles’.
Dit voorbeeld betreft een bruut die helemaal niks heeft neergelegd, maar er zijn ook mensen die alleen een beurtbalkje vóór hun boodschappen neerleggen – iets minder bruut, maar mijns inziens ook een beetje onlogisch –. Ik ben een groot voorstander van alleen een beurtbalkje achter je eigen boodschappen en wel om de volgende redenen:

♥ De beurtbalkjes liggen voor bij de kassa en zijn vaak moeilijk te bereiken voor mensen die achteraan sluiten

♥ Als er geen klanten meer zijn stopt de band door het balkje wat jij daar neer hebt gelegd, dus scheelt het werk voor de caissière

♥ Ik zou het persoonlijk niet erg vinden als mijn voorganger mijn dingen afrekent, maar wel als ik de spullen van diegene na mij zou moeten afrekenen

♥ Ik kan niet bepalen of mijn voorganger klaar is – wie weet komt er nog ergens uit de winkel een man met winkelwagen aangesneld die bij de mevrouw hoort die voor mij staat met een pak hagelslag en een fles wijn – maar door een beurtbalkje achter mijn boodschappen te leggen geef ik aan dat ik klaar ben met uitpakken

Heb ik jullie nu al overtuigd of moet ik met meer argumenten komen?
Waar hoort het beurtbalkje volgens julliie? Voor of achter je boodschappen?

Recensie: de kringverjaardag

De kringverjaardag – een terugkerende verschrikking. Jezelf er tegen bewapenen lijkt niet mogelijk. Ze ontwijken helaas ook niet. Ik, een importproduct, heb maar een tante in Nederland. Het is dus geheel aan S. te wijten dat ik ingewijd ben in het leed dat kringverjaardag heet.

Waar we voorheen wel eens modieus laat wilden verschijnen op een kringverjaardag, hebben we dat nu wel afgeleerd. Als je niet stipt op tijd bent, zijn de al uitgestalde stoelen op zo’n manier bezet dat de mensen die samen gekomen zijn naast elkaar zijn gaan zitten, maar wel met een lege stoel tussen hen en andere aanwezigen – lekker gezellig. Nieuwkomers zijn gedwongen zich op te splitsen en zich tussen de al aanwezige gasten door te wurmen op weg naar die lege – vaak oncomfortabele – stoel. De reis naar de stoel is ongemakkelijk gemaakt vanwege een impliciete verplichting tot het begroeten, zoenen en feliciteren van de mensen die je ondertussen tegenkomt – je moet immers iedereen feliciteren die (net als jij) niet slim genoeg is geweest om een goed smoesje te verzinnen, wat een geweldige prestatie zeg!

Al het eten dat zich op het moment van het feest in het huis van de jarige bevindt, ligt uitgestald op tafel. Zo kan de jarige pronken met zijn of haar rijkdommen. Wetend dat de zorgvuldig gearrangeerde stoelen, die er voor zorgen dat de aanwezigen exact kunnen zien hoe een ander zit te schransen, de gasten zal weerhouden van het tot zich nemen van de lekkernijen. Het gerammel van je maag wordt gelukkig overstemd door de buurvrouw van een vriendin van de jarige, die wil weten hoe het met je studie gaat. Een vraag die je nog –vul hier het aantal aanwezigen in- keer zal moeten beantwoorden.

De achteroom van de neef van de buurvrouw van de jarige heeft – al vier jaar lang dezelfde – interessante anekdotes over zijn werk. De luisteraars hebben niks door of durven er niks over te zeggen. De vrouwelijke gasten scharen zich rondom de gastvrouw in de keuken, –kan ik je ergens mee helpen?– wanhopig op zoek naar een bezigheid. Andermans kinderen -plakkerig van de taart- klimmen op je schoot en jij durft ze er niet af te gooien, bang dat de ouders boos worden. Dus je doet alsof je ze lief vindt en aait ze huiverig over hun bol -alsof ze een besmettelijke ziekte hebben.

Net als de afloop van de zoveelste romantische komedie, is die van het kringfeest, ook voorspelbaar. Er is altijd een idioot, die iets te diep in het glaasje kijkt en lekker beschamende dingen zegt en/of doet. Dit is meestal het enige leuke. Het minst leuke aan de kringverjaardag is dat ik die idioot meestal ben. De kringverjaardag krijgt daarom twee van de vijf sterren: ★ ★ ☆ ☆ ☆

Boerderijdieren in huis

Toen ik Teddy in huis haalde besefte ik niet dat ik eigenlijk een hele boerderij/dierentuin in huis haalde. Hij is werkelijk alles – een beetje overdrijven mag – in één. Een varkentje, een koe, een paardje, een ekster, een pauw, een lammetje, een vleermuisje, een katje en natuurlijk het liefste hondje van de hele wereld – nee, dit zijn niet alle dieren op de wereld.
2012-10-19 17.03.00
Hij loopt met zijn snuit tegen de grond gedrukt, zijn staartje hoog in de lucht. Hij maakt knorrende geluiden en geniet van alle geurtjes. Hij eet komkommerschillen en de kleffe broodjes die na een lange dag school nog in mijn tas zitten. Ook snoept van het gras terwijl zijn staart alle kanten op zwiept. Loeit ook wel eens – of is het meer gapen? Zwart als de nacht en snel als de wind. Steelt glimmende objecten en neem ze mee naar zijn nest. Hij huppelt in het rond, dartelt als een lammetje – zo blij. Zo trots als een pauw is hij als hij een stok/brief/krant/watdanook mag vasthouden. Hij heeft soms ook wel eens iets weg van een vleermuis.
2013-01-09 23.06.50
Als ik thuis kom – na een lange dag weg of ik heb even het vuilnis weggebracht, maakt blijkbaar niks uit. Klokkijken kan meneer toch niet – begroet hij me ook met het enthousiasme van alle dieren tezamen. Hij steigert als een paardje en geeft kopjes als een katje – duwt mij hiermee bijna omver.

Om een kort verhaal nog korter te maken – want je snapt al wel wat ik zeggen wil – ik ben gewoon de trotse eigenares van een wel heel bijzonder dier.